TADEUSZ KASPERCZYK
Osią zainteresowań medycyny manualnej są stawy, a szerzej – ich struktury anatomiczne (kości, mięśnie, więzadła, torebki stawowe i inne elementy). Na pojęcie medycyny manualnej składają się dwie gałęzie tj. terapia manualna i diagnostyka manualna. Główny nurt terapii manualnej ogniskuje się wokół osteopatii A.T. Stilla (1828–1917) i chiropraktyki Palmerów: ojca Daniela Davida Palmera (1845–1913) i syna Bartletta Joshue Palmera (1882–1961). W Polsce jej narodziny wiążemy z ks. Michałem Pawłowskim (1870–1936) i jego kręgarstwem. Jak dokumentują to liczne badania, nasze stawy, a w szczególności stawy kręgosłupa, mają istotny wpływ na zdrowie człowieka i często determinują wyleczenie choroby. Dysfunkcje stawowe typu – zablokowanie (dysfunkcja somatyczna) leczy się przy pomocy mobilizacji i manipulacji. Spostrzeżenie to jest głównym motywem bliższego zapoznania się lekarzy w szczególności neurologów i ortopedów oraz fizjoterapeutów z zagadnieniami terapii manualnej. Dzieje się tak na całym świecie, a także w Polsce.
